zandhagedis

zandhagedis mannetje leunt op de rug van het wijfje

Een van de verrassingen in het weekje Muritz was een dubbele ontmoeting. Het dorpje Serrahn ligt midden in een beschermd natuurgebied en is slechts een paar huizen groot. Het dorp kan alleen te voet bereikt worden omdat het verboden is het gebied in te rijden voor onbevoegden. 

Omringd door loofbossen en moeras-plas gebied ligt Serrahn heel geisoleerd in het bos. Dat bos zou nog enkele kleine vliegenvangers huisvesten maar dat geluk had ik niet. Wel hoor je overal fluiters tussen het beukengebladerte zingen. 

Vanaf de tweede parkeerplaats is het een erg kleine wandeling naar een robuuste uitkijktoren waarvanuit je zicht hebt op een moeras-plas gebied. Helemaal aan de overkant ligt een visarendnest waar je zicht op hebt. 

Al is die ook best eenvoudig over het hoofd te zien. Een vliegende visarend maakt al snel duidelijk waar het nest is. Voor de toren fourageert een kraanvogel terwijl een paapje regelmatig van zich laat horen zonder dat ik kan ontdekken waar hij zit. 

En dat duurde wel 2 uren voordat ik het paapje gevonden had, veel verder dan vanwaar ik het geluid dacht te horen. Rechts in het gebied zit koninklijk een zeearend boven in de top. Een bruine kiekendief is het daar niet mee eens en scheert continue over het hoofd van de zeearend. Die hapt iedere keer met zijn machtige snavel naar de kiek. De verwachte bloedige confrontatie blijft echter uit en de zeearend laat zich uiteindelijk verdrijven door de kiekendief.

vrouwtje zandhagedis

Hoe zit het nu met die dubbele confrontatie? Na een tijd besloten we om verder te lopen naar Serrahn. Onverwacht bij binnenkomst in het dorp staat er een plaat met de tekst "ausstellung" en een grote ijsvogel op de poster. Dat zal wel een expositie zijn denk ik en begin aan de deur van de stal te rammelen waar ik de expositie vermoed. Uit het bijbehorende huis komt een man gelopen die de fotograaf blijkt te zijn van de ausstellung. Deze man Roman Vitt ziet aan onze spullen dat we ook fotograferen en wenkt ons naar zijn tuin toe. Hebben jullie een macrolens bij jullie want hier zitten "zauneidechsen". Eh wat? 

De fotograaf leidt ons naar de zandhagedissen die broeden in zijn tuin. De dubbele ontmoeting slaat op de onverwachte kennismaking met deze hagedissen en de fotograaf. Meteen lig ik op de grond en start met fotograferen. Ook al nader ik ze zeer behoedzaam, de hagedissen zijn niet van me gediend en zijn toch lastiger dan Roman aangaf.

even nog poseren

Na de fotoshoot kregen we nog een uitgebreide uitleg in zijn expositieruimte. Veel van zijn foto's zijn gemaakt in zijn achtertuin. En dan moet je je voorstellen dat er onder andere wasbeer, adder en zeearend op de foto staan. Erg mooie foto's maakt Roman. Enkele foto's liet hij zien die op Texel zijn gemaakt. Dus ook al woon je nog zo mooi achteraf, soms is er de behoefte om in een andere setting te gaan fotograferen. Nog nooit had ik zandhagedissen gezien maar het zijn erg fotogenieke dieren.En zo dicht bij de hagedis krijg ik een Jurassic Park gevoel. Geweldig!

Kranen in het veld

kraanvogel

Wanneer je daar dan rond rijdt in het Mecklenburg Vorpommernse land zie je altijd wel ergens kraanvogels in het weiland staan. Soms zelfs verrassend dichtbij. Zo dichtbij dat het de kraanvogel zelf net zo goed verrast. Toch vind ik ze niet zo schuw als hier in Nederland tijdens de trektijd. Natuurlijk gaan de kranen jou liever uit de weg. Maar wanneer je ineens dicht bij een kraanvogel uitkomt lopen ze meestal rustig van je af zonder direct in paniek te zijn. Zo ook met bovenstaande kraanvogel. Je kan wel vergeten dat deze majestueuze vogels ook maar even weer richting de fotograaf lopen. Gelukkig draaide deze zijn koppie nog even naar rechts waardoor het licht prachtig op zijn oog viel. Wat een prachtige vogels en ik krijg helemaal kippevel wanneer ze beginnen te roepen.

alweer kraanvogels ergens in een weide

prachtige vogels in een schilderachtige omgeving

Muurkruipertje

Boomkruiper

De naam boomkruiper is kennelijk niet helemaal goed gekozen. Er is geen boom op de foto te herkennen. In het dorp waar ik logeerde was een aardig klein kerkhofje (friedhof) waar 's morgens verschillende vogels floten. De nachtegaal en de braamsluiper hadden er, onder andere, hun zangpost ingenomen. In de hoop om de braamsluiper op de foto te zetten ben ik rustig op een bankje gaan zitten en het wachten startte. Natuurlijk bleef de braamsluiper uit mijn buurt. Maar wanneer je de hoop nog net niet hebt opgegeven komen er plots andere leuke dingen op je pad. Of in dit geval voor de lens. Op een meter of twee links van me landde een boomkruiper tegen het muurtje en begon insecten te zoeken tussen het hout en de muur. Snel maar behoedzaam probeerde ik mijn gerei naar links te keren zonder de boomkruiper weg te jagen. Die had nergens oog voor behalve dan zijn maaltijdje. Jammer dat ik geen boomkruiper met prooi heb kunnen fotograferen. Maar met deze bijzondere kleurenverdeling ben ik ook erg tevreden.

Het bont maken

Bonte kraai

In het oosten van Duitsland ziet men steeds meer bonte kraaien in plaats van de bij ons bekende zwarte kraaien. En op een gegeven moment, meer naar het oosten, zijn er geen zwarte kraaien meer te ontdekken en ziet men alleen nog maar bonte kraaien. In principe zijn het dezelfde kraaien, op het kleurverschil na. In de gebieden waar beide soorten voorkomen is het normaal dat zwarte en bonte kraaien met elkaar een paartje vormen.  Deze bonte kraai vloog rond in een gebied waar ik zeker wel 100 raven telde. Een boerderij met tientallen scharrelvarkens bood voor de kraaien en raven kennelijk heel veel lekkers. Wat dat lekkers precies is heb ik niet kunnen ontdekken. De kraai op de foto vloog in ieder geval met iets onbekends in zijn snavel om het ergens anders lekker op te peuzelen. Als het is wat ik denk dan maakt deze kraai het wel erg bont. Gatsie!

lekker hapje

ooievaar op zoek naar iets lekkers

Onderweg naar de Muritzsee is er bij Brandenburg een gebied waar de grote trap nog vrij rondloopt. Het is maar een kilometer of 15 van de route af dus die kans werd vol benut. Via een speciaal beschermingsprogramma wordt de populatie grote trappen daar op peil gehouden. Onder andere bij het hele kleine dorpje Garlitz staan twee hele mooie uitkijktorens vanwaar de grote trappen te bezichtigen zouden kunnen zijn. Een witte pijl met de tekst beobachtungsturm wees ons de weg. Samen met mijn reisgenoten had ik het geluk om een stuk of 8 grote trappen in het veld te bezichtigen vanaf de toren. De rest van het gebied is verboden terrein dus dan biedt zo'n toren uitkomst. De trappen leven vrij dus er is een kans om ze elders in de omgeving ook tegen te komen. Ondanks wat licht speurwerk hebben we dat genoegen niet mogen beleven. Wel zat er heel mooi een ooievaar in een veld naar lekkere snacks te zoeken. Door al het geel rondom de ooievaar werd het een lekker lenteplaatje ook al regende het tijdens het fotograferen. Na veel proberen lukte het ook nog om de ooievaar met prooi op de plaat te zetten. Een lekkere dikke pier was iedere keer de buit.

lekker happuh!

De grote trappen waren met de telescoop erg goed te bezichtigen maar voor een foto stonden ze toch echt te ver weg. Een mooie reden om hier nog eens terug te komen.

Zeearenden rondom de Muritzsee

Zeearend

Afgelopen tijd was het nogal stil op mijn blog. Dat had alles te maken met de reis naar het gebied rond de Muritzsee in voormalig oost duitsland. Het is een bosrijk merengebied wat bekend staat om zijn aantallen zeearenden. Niet dat ze continue boven je cirkelen maar wanneer je er moeite voor doet kan je iedere dag een of enkele zeearenden aanschouwen. Een schitterend gezicht, vooral wanneer je het geluk hebt om er heel dicht bij in de buurt te komen. Bij bovenstaande foto had ik het geluk om in een krappe opening tussen een paar bomen te staan en zag twee volwassen exemplaren naderen. Ze maakten een bocht boven het viswater en vlogen vrij laag voor me langs. Ogenschijnlijk zonder me op te merken (als ze zich daar al aan zouden storen). Een geweldige ervaring was ik rijker. Bovenstaande zeearend was de beste waarneming van de week. Maar Muritz biedt zoveel meer. Een interessant gebied dat mij soms doet denken aan gebieden in Polen. De komende tijd zal ik beetje bij beetje nog enkele foto's en verhalen op het blog plaatsen.

Macro in de tuin

Saxifraga moschata - Steenbreek
Anthrenus Verbasci - tapijtkever

Op koninginnedag even in de tuin met de macrolens in de weer geweest. Kijk eens naar het verschil tussen de linker en rechter bloem. Aan het uiteinde van de meeldraden zitten de helmknopjes met helmhokjes die stuifmeel bevatten. Het kevertje was al het stuifmeel aan het verorberen en ging van meeldraad naar meeldraad. Zo zie je op de foto dat de linkerbloem amper nog helmhokjes met stuifmeel over heeft, terwijl de rechter bloem nog volop stuifmeel heeft.

Lewisia cotyledon

Lost

Zonsondergang in de Slufter - Texel

Deze foto nam ik in het natuurgebied "De Slufter" vanaf de trap die toegang geeft tot het gebied. Na een fantastische zonsondergang in het gebied draaide ik me op de top van de trap nog even om en genoot nog even van het uitzicht.

Met het doornemen van oude foto's kwam ik erachter dat ik van bovenstaande foto alleen een jpeg versie had. Waar was het origineel gebleven? Zoeken zoeken zoeken, backups doorpluizen, nergens was het origineel te vinden. Het rare was dat ik exact wist wanneer de foto was genomen, maar in de folder met de foto's van Texel was de foto spoorloos. Chronologisch gezien moest de foto zich tussen twee bepaalde foto's bevinden. De automatische nummering van de foto's (door de camera) liet echter geen enkele ruimte voor andere foto's. En toch wist ik zeker dat de foto als laatste op een bepaalde dag was gemaakt.

Toen begon het kwartje te vallen. Die dag had ik batterijproblemen met een imitatieaccu. Het besturingssysteem van de camera liep helemaal vast en was alleen te resetten door de accu te verwijderen en te vervangen door een nieuwe. Waarschijnlijk is in die periode de automatische nummering van de files van slag geraakt en ergens opnieuw begonnen met nummeren in een nieuwe folder op de SD kaart. Maar dan wel met nummers die ook al gebruikt werden in een andere folder. Zo kon het zijn dat ik met het opruimen van de harde schijf alle files in een folder heb gemikt en alle kopieen heb laten overschrijven. Zonder op te letten waren dit dus foto's die ik voorgoed weggooide omdat ik me niet bewust was van de dubbele nummering. Vanaf nu hernoem ik alle nieuwe foto's met datum en tijd als voorvoegsel aan de bestandsnaam. Dat was eigenlijk al nodig omdat de camera al rond was geweest met de teller. Dit voorval wees me er nog eens pijnlijk op dat databasebeheer extreem belangrijk is en dat je op moet blijven letten bij alle acties die je uitvoert.

Happy End: Tijdens beheer van de stapel SD kaartjes kwam de kaart van Texel met alle originelen tevoorschijn. Die had ik nog steeds niet geformatteerd. Gelukkig maar.

Statieven van Sirui (2)

In de april uitgave van Chip Foto Video staat deze maand een foto van een jonge bosuil die ik een paar berichten eerder al heb geplaatst op dit blog. Bijna alle foto's die ik in 2012 heb gemaakt zijn met behulp van Sirui N2205 statief en K20X balhoofd gemaakt. Over het algemeen ben ik er zeer tevreden over, al zijn er wel wat dingetjes voorgevallen in het veld. Op dit moment wil ik er nog niet teveel over zeggen. Na publicatie van de laatste testresultaten, in de volgende uitgave, kom ik er even op terug. In het blad zit ook een CD waaronder een foto van een heidekikker die ik op de Stippelberg heb gemaakt.

Op pad gaan om foto's te maken zit er heel even nog niet in voor mij. Afgelopen week ben ik ongelukkig ten val gekomen tijdens een potje badminton.Een pijnlijke voet en knie met wat opgerekte pezen/banden tot gevolg. Gelukkig zit er vooruitgang in. Als het weer wat opknapt zal ik eens kijken welke fotografiemogelijkheden er nog zijn. Achterstallig database beheer krijgt nu even de aandacht.

Paesens Moddergat

 Oude landwinningspalen

Afgelopen zaterdag 31 maart heb ik meegedaan aan een workshop bij Bas Meelker, de landschapsfotograaf. De foto's die hij maakt vind ik heel bijzonder en graag zou ik van de master zelf eens willen horen hoe hij dergelijke foto's maakt. Bas kan heel geanimeerd en gepassioneerd vertellen over fotografie. De gehele workshop is in het veld gehouden zodat Bas direct kan laten zien wat hij bedoeld. Het was de bedoeling dat we een lokatie gingen scouten om na het avondeten terug te komen op dezelfde lokatie maar dan tijdens de zonsondergang. We moesten de foto die we wilden maken 's middags al in ons hoofd hebben. Dan is het 's avonds slechts een kwestie van op de zelfde plek op het juiste moment afdrukken. Zo simpel als het klinkt verliep het totaal niet. Ook al was er best wel interessante bewolking, de verkleuring van de lucht verliep niet volgens mijn plan. En toen Bas een opmerking maakte dat we allemaal op een kluitje stonden keek ik in de verte en zag daar de ideale foto in mijn hoofd. De immer zakkende zon zou namelijk de verweerde palen met mooi geel licht bestrijken en presto mijn foto is klaar. Ter plekke gekomen via een zompige waddenzee was het even zoeken naar de juiste compositie terwijl de zon steeds verder wegzakte. Al een paar keer zag ik het juiste licht op de palen al voordat ik had af kunnen drukken. Uiteindelijk had ik compositie en grijsverloopfilter op zijn plek en was het wachten op het licht. Uiteindelijk duurde dit licht op de foto slechts een paar seconden en toen was het weer weg om niet meer terug te komen. Verschillende vergelijkbare foto's heb ik gemaakt. Van het magical moment slechts eentje. Dat is precies genoeg!